Tuesday, December 5, 2017

To an Academic (after deconstruction)

Next time

Before you decenter
their anchoring of belonging, identity, community
Think hard of alternatives how
to propose recentering there


When they decenter
your anchoring of belonging, identity, community
Think how hard the alternatives
to repurpose centering here

Friday, November 17, 2017

μονόζυγο μοναξιάς.
μονά ή ζυγά;
κέρδος ή κέδρος;

αειθαλές κορμί
αεί θα λες
έρημη ορμή
φέρνει τα
πάνω κάτω

Wednesday, October 18, 2017

Immigrant Poetics_A Presentation

How does an immigrant make a home in a foreign tongue? How does an immigrant dispel their foreignness to feel comfortable in the language, a new linguistic homing? Immigrants' encounters with the host society show both a displacement, a distance from the mother tongue, while often simultaneously displaying a project of familiarization with the host language. These encounters entail entering, navigating, and claiming a new linguistic—and therefore cultural—terrain, presenting the wonders of the new and the perplexity of cultural complexity. Nuances, even basic yet historically contingent meanings in the host language, are elusive, creating ground fertile for irony, lightheartedness, and play. In this presentation I will share a corpus of poems in English and a set of bilingual, Greek/English poetic plays that speak to the unstable—and therefore disruptive and creative—encounter with a foreign tongue. Within them, the speaker, an immigrant persona, turns linguistic distance into proximity to rewrite routines of the host society into playful surprises. The poems aspire to linguistic dexterity as they underline the anxiety of the persona's linguistic alterity, coupled with accents, misspellings, malapropisms, and all. Languages intertwine in the bilingual plays to locate instances of intimate resonance in linguistic sites where none appear at first sight.

See, http://mahindrahumanities.fas.harvard.edu/content/immigrant-poetics

Tuesday, February 14, 2017

εδώ μας θέλω.
η καίρια διαμεσολάβηση
κλειδί στην πορεία μας.
λόγω αυτής τα όρια μας ξεπεράσαμε.
της χρωστάμε την υποτροφία,
την θέση, το βήμα, την κομβική γνωριμία.
ωριμάσαμε –μετά από τόσο
μα τόσο μόχθο–ο λόγος αυτή.
και ήρθε αναπόφευκτα η πρόσκληση,
δημόσια να κρίνουμε τον φίλο διαμεσολαβητή·
η ώρα ο ευεργέτης από εμάς να λάβει.
η αφρόκρεμα της διανόησης στο ακρωατήριο.
ένας ελαφρύς βήχας σπάει την σιωπή.
τώρα μας θέλω, ποιά θα είναι η φωνή.
κομμένα σύμφωνα, διορισμένα;
άτακτα φωνέντα, μελετημένα;
θηλειά η διαμεσολάβηση, ή
λάσο κάπως τα άγρια να ήρεμεί;
διλήμματα μαστίγια
έκταση παράβασης, όρια πορείας
γδέρνουν το χέρι, άκρα άγιας υγείας.

Friday, February 10, 2017

An Anthologist's Re/visions, A Reviewer's Decisions

«(Μας γέρασαν προώρως Γιώργο, το κατάλαβες;)»
Μανόλης Αναγνωστάκης

(σε άλλη γλώσσα, έξω από την κατεστημένη)

An act of self-reflection, enact new legislation
Error in the criteria, cry it out, confess a tear
Tear it apart within earshot of the excluded
Wreak havoc to the canon, your politics of art
pester, your interests fester, come on
foes include, friends elude, exude no fear
at least once, λογοτεχνίας επαναστάτη do you hear?

Tuesday, February 7, 2017

εσείς οι ποιητές
παιδιά της αστικής τάξης
με κάποια–όπως και να το

εσείς που για έρωτες γράφετε,
προοδευτικές ανησυχίες
χωρισμούς, τραύματα παιδικά.
–και καλά κάνετε.

για εσάς που–είτε λόγω ανάγκης
είτε λόγω περιστάσεων–για πρόσφυγες
αποφασίσατε να γράψετε,
για φτώχεια και εξορία
στέρηση, από έλλειξη αυτοκτονία.
–και καλά θα κάνετε.

πρόκληση θα είναι ασφαλώς
ο τρόπος της ποιητικής σας.
πώς τα ταξίδια
τα μεταξωτά σεντόνια
τα υπαρξιακά σας κοκτέιλ
μακριά από κάθε ασφάλεια
να μην αντέχει.

όπως ακριβώς
δεν τα αντέχουν και αυτών
που στις σάρκες της ποιητικής σας
αδηφάγες θα ουρλιάζουν οι φωνές.