Η Νέα Γενναιοδωρία (να διαβαστεί στον πληθυντικό)

κεντρικός αναπληρωματικός

πλην επιδέξιος στην μπλογκόσφαιρα

βρίσκει τον στόχο

εκτελώντας με φάουλ στίχο 

δαφνοστεφανωμένο τερματοφύλακα 

λογοτεχνικού κάδρου 

διαμέσου ρωγμής 

στο κατά τα άλλα 

κριτικά στημένο τείχος

Αν έχανε τη μάχη γι αυτό που πιο πολύ επιθυμούσε

Πώς να πάλευε για να κερδίσει κάτι λιγότερο; 

Αν δεν πάλευε για κάτι λιγότερο 

Πώς να εκπορθούσε αυτό που μέγιστα επιθυμούσε;

Ναι στο 

«είμαστε όλοι μετανάστες» 

σαν πολιτικό σλόγκαν 

για συσπείρωση κατά του ρατσισμού

Για να αποφύγει την παράλυση, η πνευματική εργασία απαιτεί αποστασιοποίηση από τη φρίκη γύρω μας, όσο και αν αυτή η φρίκη ίσως αποτελεί την κινητήρια δύναμη να αποφευχθεί η παράλυση. 

Τα πράγματα περιπλέκονται αν η συνθήκη ανάγκης γι αυτήν την αποστασιοποίηση βιώνεται σαν ακόμη μία πρόσθετη φρίκη. Τότε αν η πνευματική εργασία όντως κατορθώσει να επιτελείται, επιτελείται με την απελπισία στον κρόταφο.

Downtown after Business Hours

άδεια πόλη

ένδεια όλη

κενά παγκάκια

κερνά παγάκια

νεκρά πλατεία

κρα πελατεία

στοιχημένο άστυ

στοιχειωμένη άστη

εκκένωση αστών

ένωση προ-αστείων 

αύριου πλήθος

μαύρη λίθος

παρκόμετρου σχόλη

πάρκου ρετρό σβόλοι

συντριβάνι ερημίτης

συντριβή δυναμίτης

απάνθρωπη αίρεση 

άναρθρη αναίρεση 

χώροι με ορούς

χωρίς χαρά χορούς

μέρη χωρίς ουρές

όροι μ' αρουραίους

όρα κοινού λάθος

όρη οίνου Άθως

απουσίας ρημάδια

ούσιου . . . ριμάδα

δημόσια ερημιά

όσια ρίμα

Απρίλιος - Ιούνιος 2012

Και ένα και δύο και τρία και τέσσερα blurbs

Η ολίσθηση του νοήματος στην καινούρια συλλογή του Τ.Ζ. αιωρείται σε χρόνο μέλλοντα. Η ανοικτότητα της πολυσημίας, η ανεκτικότητα στην αβεβαιότητα, η ανθεκτικότητα στην αμφιθυμία μάς προσκαλούν και προσκολλούν σε ένα μαγνητικό τοπίο που απορρυθμίζει τις σταθερές συντεταγμένες του βίου, έλκοντας όνειρα προς τον χώρο όπου αγορεύει η απαγόρευση. «Ανάμεσα στα όρια του απίθανου διχάλα η πιθανότητα του μοβ», γράφει ο Τ.Ζ., χρωματίζοντας τον χώρο που η πραγματικότητα φλερτάρει με την σκιά του απραγματοποίητα υπαρκτού το οποίο υπόσχεται. 'Ενας ποιητής με θητεία στην όαση του οράματος αφουγκράζεται το σημείο εκείνο όπου ο ίσκιος του πραγματικού εξαντλείται, συλλέγοντας δροσοσταλίδες θαυμάτων. Το ποιητικό σύμπαν του Τ.Ζ. αποστάζει αποχρώσεις ύμνων στο μεσοφόρι γυμνών αισθημάτων, εκείνων των ψιθύρων που δεν τολμήσαμε.


Μεσημέρι Νοεμβρίου 2011 

Αποτυχημένα Ποιήματα

μαγκώνουν αγώνες αγκώνων