Διπλή Υλικότητα (Εάν)

κ όπως στο κοβάλτιο
ε όπως στο εμπλουτισμός
ι όπως στο ιώδιο
μ όπως στο μέταλλο
ή όπως στο ήπαρ
λ όπως στο λάβα
ι όπως στο ίανθος
ο όπως στο οξείδιο

Εύφλεκτο υλικό, φορτισμένο
Πόνος
Bαθύ αίσθημα
Άρρηκτος δεσμός
Καταρρέουν οι κανόνες πυροπροστασίας στον
κοινό λόγο

Αρχαιολογικά κόσκινα
πολίτες με φακό
και εθνογράφοι με σούπερ ακοή
αφουγκράζονται αφηγήσεις-ανασκαφές
– κάρβουνα μνήμης σε σχάρα βίου
«έτσι το φορούσε πάντα
δέστε, να έτσι,
υπογραφή ζωής»
– προσάναμμα βίου αβίωτου
«αυτό που τόσο λάτρεψε
αυτό την εμπόδισε,
μη ρωτήσετε γιατί»

Οι κληρονομιές μας
Οι ιστορίες τους
Η ακύρωση άλλων
–αν αμετουσίωτα σε να–
Συνέχεια βαπτισμένη σε αίμα

Νήματα μνήμης
Μνήματα επιθυμίας άβγαλτης
Οι αλχημείες της σχέσης τους
–εάν ναέ;
Παρανάλωμα κοινού λόγου

Όλων των ειδών ενδιαφερόμενοι
ερευνητές
και ανθρωπολόγοι
με βουρτσάκια ευαίσθητα ανασκαλεύουν
–αποκαΐδια
τα εάν που κειμήλια βασάνισαν
μη πληγώσουν, αυτά τα
αν τα καμμένα να
φροντίσουν, αυτόν τον καημό
τον ανεκπλήρωτο αναγραμματισμό


Γιώργος Αναγνώστου
Πρώτη δημοσίευση 24grammata
2012

Tης Διγλωσσίας Γλυκόλογο

Look at you
Lookούμι μου!

λήξη σεμέστερ
λίμα ομιλία, λεία κιμωλία 

λεία σιωπή αφήνομαι λήμμα σου

λήξη σεμέστερ
είναι η τάξη σου
– ξέρω –
που σ' άφησε πίσω.

λήξη σεμέστερ
κλείνεις μάτι
οικονομία 

άλφα, βήτα λες
λύνεις άτι!

Ορισμός

ταυτότητα = ταφ το ταφ
                                    ήτα

ταυτότητα = ταφ ο ταφ
                                ήττα

ταυτότητα = tough, η διαφορά

Μάρτιος 2012, Μάιος 2015

Αναχώρηση για Αμερική, 2 Δεκεμβρίου 1892

Στα (δε)κατα τεύχος 43 (τεύχος αφιερωμένο σε Σταθμούς), συμβάλλω με το ποίημα, «Αναχώρηση για Αμερική, 2 Δεκεμβρίου 1892»

Πρόκειται για την ποιητική ανίχνευση μιας μοναδικής στιγμής της Ελληνικής μετανάστευσης στα τέλη του 19ου αιώνα, την αναχώρηση του μετανάστη από το χωριό του προς τον πλησιέστερο σιδηροδρομικό σταθμό, και σε σχέση με τον «ονειρικό κόσμο» του σιδηροδρόμου ακολουθώντας την εννοιολόγηση του Walter Benjamin:

«Σύμφωνα με τον Walter Benjamin, οι σιδηροτροχιές συνδέονταν με έναν «ιδιόμορφο και απαράμιλλο ονειρικό κόσμο», με έναν κόσμο που οι πρώτοι ταξιδιώτες τρένων τον συσχέτιζαν με την πρωτόγνωρη ευθύτητά τους μέσα στο τοπίο, με την ευθυγραμμισμένη γεωμετρία τους ή με τη γενικότερη σύγκλισή τους σε δίκτυα. ... ενώ οι ταξιδιώτες της εποχής έμεναν αποσβολωμένοι από τις παράλληλες σιδηροδρομικές γραμμές που έμοιαζαν να χάνονται επ' άπειρον στο βάθος του ορίζοντα»–Paul Dobraszczyk